NETFLIX – ORYGINALNY PROGRAM KOMEDIOWY
KENNEDY CENTER, WASZYNGTON
Panie i panowie, powitajmy na scenie
Maza Jobraniego!
Musimy walczyć z obecną władzą
Walczyć z władzą!
Co tam, Waszyngton?
Kennedy Center, jak się macie?
♪ Walczyć z władzą ♪
O Boże. To niesamowite.
Public Enemy nie spodziewali się kogoś tańczącego po persku
„♪ Fight the Power ♪”.
Cieszę się, że tu jestem. Spełnienie marzeń.
Chciałem nakręcić program w Waszyngtonie
przez 20 lat, odkąd zacząłem stand-up.
Przysięgam wam. I właśnie się to dzieje. Cieszę się.
Cieszę.
Super. Uwielbiam Waszyngton. Tę różnorodność.
Zawsze pytam, kto jest na widowni.
Są imigranci? Zaklaszczcie.
Oklaski, imigranci. Niech was usłyszę. Tak!
Moi ziomkowie!
Imigranci.
Nie-imigranci. Teraz wy.
Jesteście tu kilka pokoleń. Tak!
Tak!
Tak! Dziękuję za przybycie, biali ludzie. Dzięki.
Teraz to oficjalne. Bardzo dziękuję.
Jak się pan nazywa? Biały pan tutaj.
- Ed. - Ed! Dziękuję.
Dziękuję. Ed zdobył pozwolenie, przyszliśmy.
Jestem imigrantem. Urodzony w Iranie, wychowany w USA.
Gdzie Irańczycy? Niech ich usłyszę.
Tak.
Ed, wiedziałem, że tu będą, to część porozumienia nuklearnego.
Muszą przychodzić.
Dziękuję za przybycie, Irańczycy.
A gdzie Arabowie?
Biali, tak znajdziecie Arabów.
Robicie tak... I sami się zgłaszają.
Muszą.
Mógłbym pracować na lotnisku.
Non stop znajdowałbym Arabów.
Nabierałbym ich. „Proszę wyjąć płyny, komputer i...
Tutaj. Pięciu. Mam pięciu.
Pięciu”.
Jakimi jesteście Arabami? Wy.
- Syryjczykami. - Dziękujemy za przybycie!
Tak! Dziękujemy!
Syryjczycy są tu mile widziani. Tak. Kochamy was.
Kochamy. Tak.
Tak właśnie mamy.
Dziękuję.
Niesamowite. Jest ktoś z Indii?
Tak! Zobaczcie tylko.
Was też kocham.
Tak bardzo, że aż jedną z was poślubiłem.
Tak!
Chociaż jest was miliard, więc szanse na ślub są spore.
Oni albo Chińczycy.
Mamy tu jakichś Chińczyków?
Dziękuję pani Chince!
Musicie się postarać, bo więcej tu Hindusów,
więc możecie...
- Jak pani ma na imię? - Stephanie.
Stephanie. Jakież chińskie imię.
Doprawdy egzotyczne.
Jakie mamy tu jeszcze narodowości?
Skąd?
- Pakistan! - Chwila.
Pakistan, nie krzycz tak. Spokojnie.
Niezły jest.
Nie oglądałeś wiadomości?
Pakistan. Pakistan!
OK.
- Skąd? - Azerbejdżan!
- Azerbejdżan? A ty co mówiłaś? - Salwador.
Salwador, Azerbejdżan. Wspólne oklaski.
OK.
Netflix jest teraz na całym świecie,
więc musimy zaliczyć wszystkie państwa.
Słuchajcie, pytałem was o to dlatego, że chciałem coś powiedzieć.
Wiele osób z całego świata
tu przyjeżdża. My imigranci kochamy Amerykę.
Przyjeżdżamy i kochamy Amerykę. Prawda?
To ważne. Szerzą się nastroje antyimigranckie.
Ludzie muszą wiedzieć: kochamy Amerykę.
Mamy cele i wnosimy wkład.
Wnosimy wkład w Amerykę na wiele sposobów.
Wnosimy wkład...
ekonomiczny i intelektualny, wieloraki.
Nawet kulturowy.
Ja wniosę wkład w kulturę amerykańską.
Gotowi? Nauczę was czegoś. To taki irański trik.
Będziecie mogli go zastosować.
Ed, kiedy śpiewasz piosenkę i nie znasz słów,
nauczę cię, jak z tego wybrnąć.
Jeśli nie znasz słów, wystarczy zrobić...
To taki irański trik. Wybrniesz z każdej piosenki.
Z każdej. Weźmy „Fight the Power”. Gdybym nie znał słów...
„Lai la lai” działa! Każda piosenka.
Możesz śpiewać dziecku „Malutkiego pajączka”.
Zacinasz się...
♪ Malutki pajączek po rynnie wspinał się... ♪
Gotowe!
„Lai la lai” to świetny sposób na piosenkę.
Jak będę śpiewał hymn na meczu bejsbolowym i się zatnę,
będziecie wiedzieć.
Będę na meczu Washington Nationals.
♪ O, powiedz, czy widzisz... ♪
♪ ...i domem odważnych ♪
Tak! Dokładnie!
Tak właśnie zaśpiewam hymn.
A później mnie deportują.
O Boże.
A propos deportacji... Trump jest prezydentem i...
Tak, wiem. Dalej nie mogę w to uwierzyć.
Za każdym razem, kiedy coś mówi,
czekam, aż krzyknie: „Witamy w programie Saturday Night Live”.
Na co wszyscy: „O Boże. Najdłuższy skecz na świecie”.
O Boże. Wiem, że niektórzy z was mogli na niego głosować.
Wśród imigrantów są wyborcy Trumpa.
Chcieli mniej podatków, a mają mniej krewnych.
Tak. Zdarza się.
Powiem szczerze. Przy tym całym zakazie dla muzułmanów
pytano, czy się boję.
Mówiłem, że osobiście nie.
Bo prawda jest taka, że nie jestem zbyt religijny.
Urodzony w Iranie, ale niezbyt religijny.
Jestem takim jakby muzułmaninem.
Rozumiecie? Polega to na tym,
że mogę zagrać muzułmanina w filmie. Uwierzylibyście.
Jesteście w kinie, widzicie mnie.
„Niezły jest. Popatrz. Wow”.
„Do tego zna język”.
„Płynny jakby muzułmański”.
Ale nie jestem zbyt religijny.
Muzułmanie poszczą podczas ramadanu.
Ja nie poszczę.
Nie mógłbym pić alkoholu. A piję.
Musiałbym się modlić pięć razy dziennie. Nie modlę się.
Modlę się tylko, kiedy prawie mam wypadek.
Wtedy krzyczę: „O Jezu!”.
Tak.
Właśnie.
Nie ten Bóg!
Mówię: „O Jezu!”, bo to szybsze.
Szybsze.
„O Mahomecie!” jest za długie.
Za długie.
Zdecydowanie.
Tak.
Jeśli krzykniesz: „O Mahomecie!”,
będziesz mieć wypadek, a potem w karetce powiesz:
„Trzeba było pójść w Jezusa”.
Czaicie? Tak tylko mówię.
Tak tylko.
Zakaz dla muzułmanów osobiście mnie nie martwił.
Za to mój kuzyn Majid... ma przejebane.
Muzułmanin. Modli się pięć razy dziennie,
pości podczas ramadanu. Jednym słowem musi odejść.
Słowa Trumpa, nie moje. Musi.
Kocham go, miły facet, ale musi odejść.
Tak tylko mówię. Jeśli przyjdzie FBI
i spyta: „Macie jakichś muzułmanów?”. „Tak, Majida”.
Nie okłamię przecież FBI!
Ale było to dość smutne,
bo ja jestem Irańczykiem, a moja żona Hinduską,
więc nasze dzieci są kolorowe.
Smutne. Kiedy Trump wygrał, moja sześciolatka
zapytała przerażona: „Tatusiu, deportują mnie?”.
Dokładnie. Odpowiadam: „Nie, kochanie.
Urodziłaś się tutaj. Nie deportują cię.
Ale kuzyn Majid musi odejść.
Lepiej się pożegnaj”.
Jako komikowi ciężko mi nadążyć za Trumpem,
bo ciągle mówi tyle posranych rzeczy.
Jest naprawdę ciężko. Serio. Nie wiem, czy pamiętacie.
Miał ostatnio konferencję prasową,
którą akurat oglądałem. Było mi go żal,
bo na konferencji
uznał, że sam z siebie poda jakieś informacje.
Nikt go nie prosił. Raptem mówi: „Chcę, żeby wszyscy wiedzieli,
że wygrałem wybory największą liczbą głosów elektorskich
od Ronalda Reagana”.
Na co reporter odpowiada:
„Obama miał więcej głosów elektorskich”.
On na to: „Dobra.
Ale miałem najwięcej głosów oddanych na republikanina
od Reagana”.
Reporter mówi: „Panie prezydencie,
George Bush Senior miał więcej głosów elektorskich”.
On na to: „OK. Miałem najwięcej głosów oddanych na republikanina
w tych wyborach. Zgadzamy się?”.
Chciałbym, żeby tak powiedział.
Ale tak naprawdę mówi: „Ktoś mi to powiedział”.
Kto?
Facet w łazience? Co to ma być?
Stoi w łazience i gość mówi:
„Wygrałeś największą liczbą...”.
„Mogę to ogłosić światu? Bo chcę”.
Oglądałem to i było mi go żal,
bo on nie ma kompetencji,
żeby być prezydentem USA.
Nie ma i już.
Nie ma.
I powiem wam coś jeszcze. Posłuchajcie.
Nie mówię tego, żeby po nim jeździć. Nikt z nas nie ma...
Chociaż to Kennedy Center. Dwie osoby mają.
Większość nie ma kompetencji,
żeby być prezydentem USA.
Najważniejsza fucha świata.
Nie pozycja menadżera w fast foodzie.
I jedyna fucha, na którą ludzie chcą outsidera.
„Chcę, żeby ktoś zielony
wszedł tam, spróbował i zobaczymy, co będzie”.
Nikt nigdy nie mówi: „Chcę chirurga-outsidera.
Kogoś, kto jeszcze nie operował.
Kto wyjmie mi lewe oko i wsadzi na miejsce prawego”.
Takiego właśnie mamy prezydenta.
Nie ma kompetencji.
Na pierwszym spotkaniu z przedstawicielami wywiadu
powiedział pewnie: „Wow! Jak dużo krajów!”.
Nie sądzicie?
„Wow. Malta to kraj? Serio? Myślałem, że to lody.
Czyli Madagaskar nie jest kreskówką? Że co?”
Jedyne znane mu miejsce to Mar-a-Lago.
Co tydzień: Mar-a-Lago.
Ile razy pojedzie... A Kushnera, zięcia,
śle w najbardziej niebezpieczne miejsca.
Chyba chce się go pozbyć.
Słowo daję.
Co tydzień: „Jedziesz do Iraku. Ja do Mar-a-Lago.
Żadnej kamizelki kuloodpornej. Jedź.
Ja jadę do Mar-a-Lago”.
To bajzel. Widzimy to i po części...
Słuchajcie, widzieliśmy to przy zakazie podróżowania.
Porażka. Jako irańskiego Amerykanina
zakaz mnie obraził.
Bo fakty są takie: próbowali nam wcisnąć,
że to dla bezpieczeństwa, przeciwko terrorystom.
Ale żaden z krajów objętych zakazem
nie przeprowadził zamachu w USA.
Prawda?
Właśnie. A oni mieli czelność wprowadzić zakaz podróżowania 2.
Jakby to był nowy model iPhone'a...
Wkurzyłem się. Oglądam telewizję,
pokazują Kellyanne Conway, która próbuje...
Nie, posłuchajcie. No pewnie.
Tak. A co tak naprawdę o niej myślicie?
Serio, oglądam ją,
a ta mówi: „To lekka niedogodność na lotniskach.
Nic takiego.
Po 11 września, kiedy wprowadzono kontrole,
wiedziałam, że chodzi o bezpieczeństwo”.
Chciałem nią potrząsnąć, bo to nie niedogodność.
Jako irański Amerykanin
znałem prawdziwe historie. Rozdzielano rodziny,
ludzie nie mogli dostać się do lekarza,
odwoływano wesela i tak dalej.
Wkurzyłem się, pojechałem na lotnisko w Los Angeles
i wziąłem udział w demonstracji. Tak!
Tak!
Jeśli nigdy nie demonstrowaliście, to powinniście.
Świetna zabawa.
Znajdźcie sobie demonstrację i maszerujcie.
To... Serio. Odkąd jest prezydentem,
co weekend jakaś demonstracja. Super.
Serio, idziecie tam, rozdają ciasteczka. Pychota.
No i dobre na kondycję. Świetnie wpływa na kondycję.
Pytają, czy ćwiczę pilates, a ja na to: „Nie, Trumpates.
Po prostu Trumpates”.
Byłem podekscytowany, pojechałem i maszerowałem.
Maszerujemy, gość podchodzi
i mówi: „Stary, wspaniała sprawa.
Nigdy nie widziałem takiej różnorodności w Los Angeles”.
A ja na to: „Stary, to dlatego, że jesteśmy na lotnisku.
Ludzie przylatują tu dosłownie z całego świata”.
„Ale są Azjaci”.
„Bo właśnie wylądował samolot AirAsia!
Myślałeś, że na protest przychodzą z walizkami?”
Biedny Koreańczyk próbował przejść przez ulicę.
Mówi: „Przepraszam.
Tak, wiem, Trump musi odejść, ale ja też!
Muszę...
Proszę, jadę do Disneylandu”.
Ed, powiem ci, co wyniosłem z demonstracji.
Biali urodzeni w Stanach protestują inaczej niż osoby
o innym kolorze skóry lub nieurodzone w USA.
Maszerujemy sobie razem,
wszystko świetnie, posuwamy się do przodu.
A tu pojawiają się oddziały prewencji policji.
Myślę sobie: „O cholera.
Podemonstruję sobie chwilkę tutaj”.
Ale biali nic sobie z tego nie robili.
„Z drogi, glino. Nadchodzę. To moje prawo.
Nadchodzę, glino. Z drogi. To moje prawo”.
Szedł sobie: „Trzecia poprawka,
dziewiąta”. Znał poprawki!
„To prawo daje mi 45 poprawka”.
Jestem z tyłu: „Mamy 45 poprawek?”.
Widziałem, jak biały facet
wymachuje palcem przed policjantem,
macha sobie,
gliniarz ma rękę na pałce, w gotowości.
Ten macha, ja trzymam się z tyłu: „Spokojnie, biały!
Będziemy mieć przez ciebie kłopoty!”.
Meksykanin na to: „Dobry moment na łazienkę.
No dalej, stópki!”.
Tak się bałem na tej demonstracji...
że zabrałem na nią paszport.
Tak. Kto zabiera paszport na demonstrację?
Imigrant.
Nie dam się deportować.
„Panie władzo, jestem z panem, niech żyje Ameryka.
Bóg z panem.
Niech Ameryka znów będzie wielka.
Jestem z panem, ale mój kuzyn Majid...
może pan go sobie wziąć”.
Domyślacie się, że jestem demokratą, liberałem,
ale znam republikanów.
Kocham was niezależnie od opcji politycznej.
Nawet republikanów.
Nawet po tym, co zrobiliście.
Wieczór wyborczy spędziłem na imprezie z liberalnymi znajomymi.
Kiedy Hillary przegrała, znajomi byli załamani.
Zupełnie. Płakali.
Ja też byłem załamany, ale nie tylko dlatego, że przegrała.
Również dlatego, że dałem 1000 dolarów na jej kampanię.
Oglądam w telewizji, jak przegrywa, i myślę: „Suka...
przegrała moje 1000 dolarów!
To nie musiałem dawać tysiąca?”.
Żeby było jasne:
nie mam takiego gestu, żeby od razu dawać 1000. Nie.
Przekazałem 250, bo uznałem, że na tyle mnie stać.
Obowiązek obywatelski. Koniec.
Ale jeśli przekazaliście kiedyś coś na partię, wiecie, jak to działa.
Tydzień później wysyłają maila z prośbą o datek.
Tydzień później czytam: „Maz, dzięki za 250.
Ale jeśli dasz nam kolejne 250,
przeważymy szalę i wygramy”.
A ja idiota na to: „Kochanie, dostałem maila od Hillary Clinton.
Powiedziała, że jeszcze 250 i wygrają. Musimy działać”.
Nabrałem się na to cztery razy.
I kto tu jest dupkiem?
Pamiętam ten wieczór. O Boże.
Byłem w szoku. Wszyscy byli, kiedy przegrała.
Trump był w szoku, że wygrał.
Nie spodziewał się.
Obejrzyjcie, jak wchodzi na scenę po wygranej.
Jak wolno idzie. Nie wierzy, że na niego głosowaliśmy.
Jakby myślał: „Serio? Zagłosowali?
Po tym wszystkim, co wygadywałem? Naprawdę?
O mój Boże!”.
Nie sądzę, żeby on chciał wygrać.
Serio. Mówię wam.
Poważnie.
To biznesmen, miliarder i megaloman, który lubi tweetować.
Nie chciał wygrać.
Wygadywał szalone rzeczy,
żeby nas zniechęcić, ale nic z tego.
Wiedziałem, że chce przegrać,
kiedy powiedział, że Obama jest założycielem ISIS.
Pamiętacie? „Obama założył ISIS”.
Następnego dnia wystąpił w konserwatywnym radio.
Dziennikarz chce mu pomóc i mówi:
„Czy ma pan na myśli, że polityka Obamy
doprowadziła do stworzenia ISIS i obecnej sytuacji?”.
Trump na to: „Nie.
Mam na myśli to, że Obama jest założycielem ISIS”.
Słucham tego i myślę: „Skurwysyn chce przegrać!”.
O mój Boże.
Ale ludzie zagłosowali. Może są tacy na widowni.
Główny argument wielu wyborców Trumpa brzmiał:
„Uwielbiam go, bo mówi to, co myśli.
Mówi, co myśli!”.
„A jego program?”
„Nie znam programu. Mówi, co myśli”.
Myślałem, że to najgłupsza rzecz na świecie,
aż nie odwiedziłem... Tak, dokładnie.
Myślałem, że to najgłupsza rzecz na świecie,
aż nie odwiedziłem swojej własnej matki. Iranki.
Nabrała się na to.
Moja własna matka. Mówi: „Maz, lubię go,
bo mówi to, co myśli”.
„Zwariowałaś? Jest przeciw imigrantom.
Jeśli wygra, krewni nie będą cię odwiedzać”.
„I tak ich nie lubię”.
„Maz, on mówi to, co myśli,
a ja nie muszę mówić, co ja myślę...
Czyli: «Nie odwiedzajcie mnie sknerusy!
Co ja jestem? Air-b-and-the-b?»”
Prawda?
Wielu imigrantów lubi Trumpa. Wielu tu przyjeżdża
i nie chce, żeby przyjeżdżali inni.
Jechałem Uberem ze starszym Armeńczykiem.
Uwielbiał Trumpa. Ledwo mówił po angielsku, ale uwielbiał.
Ciągle opowiadał, jaki to świetny polityk.
Jaki to świetny „politik”.
Przez całą drogę: „Trump, politik numer jeden.
Bardzo dobry. Numer jeden”.
„Stary, jest przeciw imigrantom. Ty jesteś imigrantem!”
„Tak, ale ja jestem tu.
Dla mnie dobry politik.
Dla kuzyna niedobry. Bardzo zły”.
„Też masz kuzyna Majida?”
Ale co by nie mówić,
Trump naprawdę mówi to, co myśli.
Mówi to, co myśli.
„Żeby poderwać kobietę,
musisz ją złapać za cipkę”.
Nie ja to powiedziałem, tylko on.
Wkurzyłem się, jadę do mamy: „Słyszałaś swojego faworyta?
Żeby poderwać kobietę, musisz ją złapać za cipkę”.
Ona na to: „Przypomina mi to ojca.
Niech spoczywa w pokoju.
On i jego ręce.
Bardzo zajęte ręce”.
Pomyślcie o tym.
Jest to już częścią naszej prezydenckiej historii.
Napiszą o tym książki. Dzieci będą musiały się o tym uczyć.
Nasze dzieci. Kennedy powiedział:
„Nie pytaj, co kraj może zrobić dla ciebie.
Spytaj, co ty możesz zrobić dla kraju”.
Trump powiedział: „Łap je za cipkę!”.
Tak!
To już część historii.
Potem jego wyborcy mówią: „To tylko jedna cipka.
O co wam...
Stała sobie, złapał za nią. Co niby miał zrobić?
Sami byście złapali! Może nie?”.
On sam powiedział, że były to „rozmowy z szatni”.
Słuchajcie, przez 45 lat bycia mężczyzną
żaden znajomy mi nie mówił, że na tym polega podryw.
Pomyślałem, że może dlatego w liceum nie bzykałem.
Nie wiedziałem, że podrywa się tak:
„Hej, Gwen, co tam? Co słychać?
Piękny dzień. Mam cię! Nie ruszaj się.
Mam cię. Tak.
Trzymam za cipkę.
Jak zabawa w chorągwie. Złapałem.
Łapać chorągiew”.
Żyjemy w szalonych czasach. Słuchajcie.
Trump musi brać odpowiedzialność za swoje słowa,
bo jego słowa mają znaczenie. Naprawdę.
Mają!
Mówi coś, a potem mamy wzrost rasizmu,
zbrodni nienawiści,
dużo uprzedzeń na tle rasowym.
Musi brać odpowiedzialność,
bo dodaje odwagi rasistom.
Jakiś facet w Kansas strzelił do dwóch Hindusów,
a potem mówił, że do dwóch Irańczyków.
Nie ta narodowość, ale co tam...
Szaleństwo. A Arabowie... Nawet nie próbujcie...
Żadnego arabskiego w samolocie lub nici z podróży.
Nawet zanim Trump został prezydentem.
Słyszeliście o Irakijczyku,
który leciał z Los Angeles do San Francisco?
Rozmawiał z ojcem przez telefon po arabsku.
Pasażerowie usłyszeli i go wywalili.
Słyszał pan? Jak ma pan na imię?
- Isa. - Słyszałeś, prawda?
Biedny facet szedł sobie na miejsce, arabski...
Idzie sobie...
To nie arabski, ale tak brzmi.
Rozmawia sobie...
Isa, czy to coś znaczy?
Blisko? A może...
Tak lepiej?
Chyba coś to znaczy.
Biedak rozmawia sobie...
Nie jestem pewien, czy taki chód, bo nie wyglądałby zbyt groźnie.
Gdyby szedł...
pasażerowie powiedzieliby: „Jakiś arabski gej
kołysze biodrami w samolocie”.
Idzie sobie...
„Chanel numer 5”.
Arabskim znajomym mówię: „Zakaz «Halamahala» w samolocie.
Z «Halamahala» nie polecicie.
Jedno «Halamahala» i do autobusu.
Donikąd”.
Ludzie boją się imigrantów.
I jeśli pooglądacie Fox News lub podobne programy,
sami będziecie się bać.
O Boże. Próbowałem oglądać Fox News przez pół godziny.
I bałem się imigrantów.
Słowo daję.
Tyle tam śmierci, zniszczenia, istny armagedon...
Mają tam sędzinę Jeanine Pirro. O Boże.
Zawsze krzyczy w telewizor, jakby nadchodził koniec świata.
Jest strasznie zdenerwowana, wkurzona.
„Proszę bardzo...”
Próbowałem oglądać. Panikowała.
Za jej plecami powiewa cyfrowa flaga.
„Meksykanie zabiorą nam miejsca pracy,
a muzułmanie nas pozabijają. I pożrą nas rekiny.
Pożrą nas meksykańskie rekiny muzułmańskie!
Z wirusem zika!”
Ja na to...
Potrzebujemy wytchnienia.
Moim jest oglądanie sportu.
Moja żona ogląda Kardashianów.
Nie trzeba przy tym myśleć. Rozumiecie?
Nigdy ich nie oglądałem...
Zwróciłem na Kardashianów uwagę tylko wtedy,
kiedy Bruce Jenner stał się Caitlyn Jenner.
Pamiętacie?
Osoby z Bliskiego Wschodu bywają zakłopotane,
jak o tym mówię.
Ed, teraz ktoś prosi: „Mów więcej o polityce Trumpa.
Nie chcę słuchać o...
Zmiana płci sprawia, że mi nieswojo”.
Całkowicie to popieram.
Jeżeli ktoś jest tak przekonany,
że chce zmienić płeć, to super.
Tak!
Poważnie.
Ten facet wiedział, że chce być kobietą.
Ja nie wiem, co zjeść na obiad.
Pytacie: „Co na obiad?”.
„Sushi, pizza, chińszczyzna...”
A on? „Kobieta”.
Pytacie, czy chcę być kobietą.
„Pogadajmy o tym przy sushi”.
Mam tu bardzo liberalne poglądy.
Po legalizacji małżeństw gejowskich cieszyłem się.
Napisałem tweet: „Gratuluję znajomym gejom.
Możecie brać ślub”.
Jakiś Arab napisał do mnie:
„Nasza społeczność nie akceptuje takich małżeństw”.
Piszę: „A czego się obawiasz?
Że zaczną ci się oświadczać, włochaczu?”.
Prawda?
Że będziesz szedł sobie ulicą,
a gej wyskoczy zza krzaka: „Wyjdź za mnie!”.
Przestań osądzać, stary. Zajmij się sobą.
Prawda? Najpierw zajmij się sobą.
Dobra wiadomość dla społeczności LGBT.
Pozytywna wiadomość. Tak.
Wiem, że w tej chwili grupa Persów z tyłu
jest zakłopotana.
Założę się, że czyjś tata nie wie, czym jest społeczność LGBT.
Myśli, że to bank. Założę się.
Z tyłu siedzi jakiś facet i myśli: „Bank LGBT?
Mam konto w HSBC, ale mogę przejść do LGBT.
Dobre oprocentowanie?”.
LGBT: lesbijki, geje, biseksualni i transpłciowi.
Bardziej namieszałem.
„Powiedział «biz» i «transakcja». Czyli bank”.
Mistrz olimpijski. Oglądałem...
Mama oglądała igrzyska, kiedy wygrał Usain Bolt.
Najszybszy człowiek świata. Bolt wygrał.
Mama do mnie zadzwoniła: „Maz, widziałeś?
Husajn Bolt wygrał”.
Mówię: „Mamo, Usain”. „Nie, Husajn. Pominęli «H»”.
„Mamo, Usain. Jest z Jamajki”.
„To jeden z nas. Husajn.
Irańczyk, może Arab. Ale Husajn”.
„Jest czarny”. „Mamy czarnych!
Na południu Iranu”.
Próbowała przypisać sobie Usaina Bolta.
Ale okropne musi być ściganie się z Usainem Boltem.
Wiadomo, że się przegra.
Każdy olimpijczyk poświęcił cztery lata życia na treningi.
Dobrze się odżywiał, ćwiczył, spał...
Lecą na drugi koniec świata, stają na starcie,
a tam Usain Bolt.
Każdy liczył, że może się czymś zatruł.
Myślą: „Nie no! To jakaś paranoja!”.
Gdybym ja trenował przez cztery lata,
biegał, ćwiczył, wysypiał się...
leciał na koniec świata, a tam Bolt,
zrobiłbym coś, żeby mnie zauważono. Cokolwiek.
Po wystrzale pobiegłbym w drugą stronę.
Sami pomyślcie. Musieliby zrobić z wami wywiad.
Prawda?
Pytaliby: „Dlaczego pobiegł pan w inną stronę?”.
„W moim kraju po wystrzale uciekamy.
Mamy wojnę.
Czy mogę do was przyjechać?”.
O mój Boże.
Gdzie są faceci po czterdziestce?
Czterdziestolatkowie, proszę o brawa. O, tam.
Jak masz na imię?
- Farid. - Farid, ile masz lat?
- 40 kilka. - 40 kilka?
Czyli 49 i pół.
Ja mam 45. Zapytam cię o coś. Kiedy oglądasz igrzyska,
czy w dalszym ciągu myślisz sobie,
że gdybyś trenował,
za cztery lata mógłbyś w czymś wystartować?
Dalej masz takie fantazje?
Ja się nie poddałem. Dalej oglądam
i mówię: „Mógłbym to zrobić”.
Oglądam skoki do wody i myślę: „To możliwe”.
Jeślibym trenował przez cztery lata, codziennie...
Nie mam złudzeń.
Nie zacząłbym od razu skoków z wieży
potrójnym akslem. Rozumiecie?
W pierwszym tygodniu tylko bym się odbijał.
Tydzień odbijania.
Tydzień drugi: na bombę. Stopniowo.
Tak się wkręciłem, że szukałem informacji.
Myślę: „Któryś zespół musi szukać skoczka”.
Nie USA, bo oni zawsze mają najlepszych.
Może Iranowi by się przydał.
Sprawdziłem nawet, w jakich dyscyplinach Iran zdobył medale.
W taekwondo, zapasach i podnoszeniu ciężarów.
Same sporty indywidualne.
Tylko takie możemy uprawiać.
Tak. Ludzie z tamtych stron,
Irańczycy, Arabowie, Armeńczycy, Hindusi.
Nie do sportów zespołowych.
Dlatego że się ze sobą nie dogadujemy.
Nie wygramy Pucharu Świata, bo się ze sobą kłócimy.
Rozumiecie?
Całe życie gram w piłkę nożną.
Kiedy gram z Irańczykami,
zaczynamy z 11 zawodnikami, kończymy z trzema.
I nie z powodu czerwonych kartek.
Z powodu kłótni.
Na każdym meczu ktoś krzyczy: „Podaj!
Jak nie podasz, schodzę. Idę sobie.
Musisz podać!”.
Zawsze. Godzinę później siedzimy w perskiej restauracji
jakby nigdy nic.
Ten sam facet mówi: „Przepraszam.
Słuchaj, kocham cię. Serio. Odbiło mi. Odbija mi.
Nie podałeś. Byłem wolny.
Wolny. Nie podałeś!
Kocham cię. Następnym razem podaj.
Teraz podaj kebab”.
Następnym...
Tak bardzo się w to wkręciłem,
że zacząłem oglądać zawody.
Oglądam skoki i słyszę zapowiedź:
„A teraz reprezentantka Chin,
Ming Ling Li. Skończyła 10 lat”.
Myślę sobie: „Cholera!
Mógłbym być jej pradziadkiem”.
Następnym razem zajmę się dziećmi.
Sportowcy przypominają o starzeniu.
Sportowcy i dzieci. Kto z was ma małe dzieci? Jest ktoś?
O, proszę. Farid. Tutaj. Ile mają lat?
Pięć i dwa i pół.
Urocze, prawda? Kochasz je, co?
Ale są też najbardziej męczące na świecie.
Wyjaśnię to bezdzietnym.
Nie masz dzieci i nadchodzi długi weekend.
Poniedziałek wolny. Jeśli nie masz dzieci, robisz plany.
„Boże. Poniedziałek wolny?
Jedziemy na plażę, potem na grilla,
potem do kina, a potem może zrobimy sobie tatuaż,
przygarniemy zwierzaka.
Potem spacer, drzemka,
następny spacer, tym razem tyłem”.
Robi się plany.
Z dziećmi po pierwsze zapominasz o wolnym poniedziałku,
aż tu budzisz się, a one ciągle są w domu.
Odwracasz się do żony: „Dlaczego nie idą do szkoły?
Dzień Prezydenta?
Pierdolenie!
Jak mają zostać prezydentami bez szkoły?
Powinny iść do szkoły”.
Tak wykańczające są dzieci.
Jakiś czas temu państwowe szkoły w Los Angeles
dostały groźbę o bombie i zamknęły placówki.
Każde dziecko w Los Angeles wysłano do domu.
Każdy rodzic zareagował tak...
„Cholera!
Na pewno prawdziwy alarm?
A może poczekamy i zobaczymy?
Miałem plany!”
Moje dzieci chodzą do szkoły prywatnej,
która dała nam wybór.
Mogliśmy posłać je do szkoły lub zatrzymać w domu.
Byłem z nimi szczery: „Słuchajcie, tatuś zapłacił. Idziecie”.
Ale poradziłem: „Jak zobaczycie bombę, idźcie w inną stronę”.
I dodałem: „Wróćcie na matmę. Zapłaciłem za cały dzień”.
Mówiłem ten żart przy moim ośmiolatku.
Po występie podszedł do mnie.
„Pamiętasz, jak wysłałeś nas do szkoły w dzień bomby?”
„Tak”. On na to: „Było nas wtedy tylko czworo”.
Myślę sobie: „Cholera”.
„Z czego dwoje to ja i siostra!”
Mówię: „Ja nie chciałem was posłać. Wasza matka chciała.
Kocham was, ona to Al-Kaida.
Jeżeli coś widzisz, powiedz o tym.
Tak tylko mówię”.
Nie wiem, czy to pamiętacie. Szaleństwo.
Szkoły państwowe Los Angeles dostały groźbę,
zamknięto je.
Nowy Jork otrzymał identyczną groźbę tego samego dnia.
Niczego nie zamknęli.
Zrozumiałem, że w Los Angeles żyją trzęsidupy.
Tuż po groźbie: „Zamykajcie szkoły,
na cztery spusty, do środka!
Chcesz wyjść? Pamiętaj o kremie z filtrem.
Los Angeles ma dużo promieni słonecznych.
Drugie śniadanie? Ekologiczne,
bo w Los Angeles jemy ekologicznie.
Chcesz winogrona? Proszę pokroić.
Dzieci nie potrafią ich tu gryźć.
Trzeba je pokroić.
Niepokrojonym się zakrztuszą.
Nasze dzieci nie potrafią...
Nie potrafią...”.
A tu Nowy Jork dostaje tę samą groźbę bombową.
Oni na to: „Hej, ISIS!
Tu mam twoją groźbę!
Właśnie tu!”.
Mówiły pięcioletnie uczennice.
Tak właśnie mówią w Nowym Jorku.
W tej chwili grupa Persów na tyłach myśli:
„O mój Boże.
Złapał się za jaja!
Myślałem, że to będą żarty polityczne.
Dlaczego złapał się za jaja?”.
Ed, „tohm” znaczy „jaja”.
No dalej. Powiedz to.
- Toh? - Nie. Tohm!
- Toh. - Nie. Tohm!
Przez „t” i „hm”.
Krótkie „m”. Nie za długie.
Nie „Tohmmm”. To coś innego.
Po prostu tohm!
Nieźle.
Widzicie?
To jest...
moment edukacyjny.
Kultura od imigrantów.
Jak są „jaja” po arabsku?
- Bajdat! - Bajdat!
Bajdat? Jak w „Nie kupuj tego, bajdat”.
Arabowie zawsze próbują coś sprzedać.
„Nie kupuj tego. Bajdat!
Dam dużą zniżkę”.
Stephanie, jak są „jaja” po chińsku?
Chcę to usłyszeć. Naucz nas.
- Jak są „jaja”? - Nie mam pojęcia.
Nie masz pojęcia.
Co jest z waszymi językami?
- Qiú! - Jak?
- Qiú. - Czil?
- Qiú. - Qiú?
C-h...
Q-i-a-o.
U... i-a-o? Chuiao!
Dużo samogłosek w waszych jajach.
Co nie? Chuiao!
Sposób na chiński: „c”, „h”, „i”, „a”, „o”, „u”, może „y”.
Super. Chuiao.
Blisko.
A jak są „jaja” w języku urdu?
- Tatej. - Co?
Tatej!
Trzeba chyba zrobić tak...
Prawda? Tatej.
Ktoś tu podniósł rękę. Tak. Jaki język?
Ukraiński.
Cholera. Jak są „jaja” po ukraińsku?
- Jajca. - Co?
Jajca?
Jakby byli w szoku na widok jaj.
Na Ukrainie: „Jajca!”.
Język migowy!
Język migowy?
Mamy język migowy? Nie, serio?
Tak mówi się „jaja” w języku migowym.
Wygrałaś.
Najlepsze. Pokaż jeszcze raz. Jak to zrobić?
Do dołu i do góry.
To na pewno nie jaja słonia?
Super!
Widzicie? Imigranci wnoszą wkład w Amerykę na naszych oczach.
Tak tylko mówię.
Jak doszliśmy do jaj?
A tak. Moje dzieci.
Farid...
Wychowujecie dzieci nowocześnie czy tradycyjnie?
Tak nowocześnie, jak to możliwe.
Bo słyszę, że ludzie narzekają na rzeczy,
o których bym nie pomyślał.
Ludzie narzekają: „Tata nie grał ze mną w piłkę”.
Mówię: „Mój irański tata...
Ojcowie imigranci nie grają w żadną piłkę”.
Przyjechałem tu jako sześciolatek.
Gdybym poprosił wtedy tatę:
„Pograjmy w piłkę”,
powiedziałby: „Masz szczęście tu być.
Chcesz pograć? Wyślę cię do Iranu.
Pograsz sobie z Chomeinim i Husajnem”.
Czyli sobie nie pogramy.
Wygadują: „Tata nigdy nie mówił, że mnie kocha”.
Ja na to: „Mój irański tata...
Tata imigrant nie wie, co to znaczy”.
Spytałbym: „Kochasz mnie?”.
„Przyzwyczajam się do ciebie”.
Tata imigrant nie mówi...
Rodzice nie mówią stale o miłości.
W Ameryce powtarzamy to dzieciom cały dzień.
Rano: „Kocham cię”.
Lunch: „Wciąż kocham”.
Popołudnie: „Bardziej niż rano.
Jeszcze bardziej”.
Nawet jak narozrabiają, mówisz, że kochasz.
Syn narozrabia: „Doigrałeś się.
Nie sprzątnąłeś! Ale cię kocham.
Zawsze możesz liczyć na ojca.
Jak na wiatr pod skrzydłami. Kocham cię.
Nie chcę, żebyś miał mi coś za złe.
Tak cię kocham, że za ciebie posprzątam.
Bardziej niż matka.
Posłała cię do szkoły w dzień bomby”.
Nie rodzice imigranci.
Moi rodzice mieli powiedzenia wskazujące, że mogą nas kochać.
Tata zawsze powtarzał: „Jesteś światłem mych oczu.
Jesteś światłem mych oczu.
Jesteś światłem mych oczu!”.
Mówisz: „Wow!”.
Nie klaszczcie.
Bo mówiłem: „Wow, czyli mnie kochasz?”.
A on na to...
„To znaczy, że widzę cię w ciemności.
Uważaj, co robisz”.
O Boże.
Dzieci rządzą dziś światem. Wiecie, skąd to wiem?
Jako dziecko musiałem się bawić
z dziećmi znajomych rodziców.
Teraz bawię się z rodzicami znajomych moich dzieci.
Tak. Miałem pięć lat.
Jak wchodziliśmy z tatą na imprezę,
tata od razu mówił: „Leć. Pobaw się z Amirem”.
„Nie chcę się bawić z Amirem”.
„Idź się pobawić!”
„Ale on ma 29 lat!”
„To nie mój problem, tylko jego.
Jest ich synem, aż nie znajdzie żony. Baw się”.
Mam pięć lat. Mówię: „Cześć, Amir. Masz klocki Lego?”.
„Nie, stary. Mam trawę”.
Oto inny dowód, że dzieci rządzą światem:
wiecie, z ilu imprez wyszliśmy z żoną,
bo dzieci musiały iść do domu, wyciszyć się i uciszyć?
Na ilu to imprezach to się zdarzyło.
„Świetna impreza.
Dopiero się rozkręca, ale lecimy.
Dzieci muszą się wyciszyć i uciszyć.
Macie najlepszą tequilę, mieliśmy szaleć,
ale lecimy. Dzieci muszą się wyciszyć i uciszyć.
Wiem, właśnie miała być orgia, ale lecimy.
Dzieci muszą się wyciszyć i uciszyć”.
Moi rodzice nie opuścili ani jednej imprezy,
żebyśmy w domu mogli się wyciszyć i uciszyć.
Ani jednej.
Jak byliśmy zmęczeni na imprezie, mówili: „Chce ci się spać?
Poszukaj stosu płaszczy.
Zaśnij na nich, ale jeden ma być mój,
żebym o tobie nie zapomniał”.
Wiecznie spało się na stosie płaszczy. Potem przychodzili
i nawet cię nie budzili, a przerzucali przez ramię.
W półśnie co wieczór myślisz, że ktoś cię porywa.
Przerzucali przez ramię.
Myślisz: „Piąty raz w tym tygodniu.
Znowu mnie porwali!”.
Uważali, że są dobrymi rodzicami.
Nie znali nic innego.
„Husajn, zobacz, jakim jestem dobrym ojcem.
Położyłem syna na stosie płaszczy. Dobry ojciec.
Polej mi wódki. Chcę to uczcić.
Kielonek. Śpi sobie.
Będę prowadził, dawaj wódki.
Chcę to uczcić. Prowadzę”.
W Iranie nie było żadnej jazdy po pijanemu.
Jak byłem dzieckiem, nie zapinano też pasów!
Na tylnym siedzeniu
po zakręcie było się po drugiej stronie.
Tata krzyczy: „Trzymaj siostrę!
Jesteś jej pasem.
Kocham ją.
Ty jesteś światłem mych oczu”.
Dziś w Ameryce dzieci trzeba wozić w foteliku,
aż skończą 35 lat.
I w kasku.
Z odtwarzaczem filmów...
Gdzie pary bez dzieci? Gdzie jesteście?
Tak.
Gratulacje.
Słuchajcie, kocham swoje dzieci. Kochamy je. Prawda, Farid?
Ale kiedy się ich nie ma, ma się mnóstwo wolności.
Tak.
Jeśli mogę wam coś poradzić, korzystajcie z niej.
Macie tyle wolności bez dzieci. Serio.
Bez dzieci można wrócić do domu i się kochać.
Można iść do domu i coś zagrać.
Dokładnie, zagrać.
Niektórzy Irańczycy znów są zakłopotani.
Jakiś facet teraz mówi:
„Zagrać? W kręgle? Jak to?
Czemu?”.
Odgrywanie ról to udawanie kogoś podczas seksu.
Bez dzieci można wrócić do domu
i udawać Tarzana i Jane.
„Idź do drugiego pokoju.
Jak krzyknę «Tarzan», zakołysz się.
Zakołysz. Na czymkolwiek. Na żyrandolu.
Będziemy uprawiać seks tu w przedpokoju.
Kiedy usłyszysz...
wkołysz się! Seks w przedpokoju!”
Z dziećmi Tarzan i Jane odpadają.
Prawda, Farid?
Odpadają.
Obudzilibyście je!
Byliby to najcichsi Tarzan i Jane na świecie.
Z dziećmi byłoby:
„Jane, obudź się.
Mówiłem, żebyś nie piła wina.
Usypia cię!
Jane, ja Tarzan!
Nie zostawiaj mnie samego z Cheetą.
Już wczoraj zabawiałem się Cheetą”.
Irańczyk nie wie, o co chodzi.
„Ma małpę o imieniu Cheeta?”
Przez małe dzieci nie można kochać się w przedpokoju.
Wszędzie są klocki Lego.
Stanęliście kiedyś na nich boso? Boli jak cholera.
Jęczycie: „Ała, Jane. Czekaj. Chwila.
Ała. Nie ruszaj się, Jane. Ała”.
Przy dzieciach jest się zbyt zmęczonym na seks.
Wiecie, jak często z żoną załatwiliśmy
całe to wyciszanie i uciszanie,
umyliśmy je, położyliśmy...
Kiedy je kładziesz, zaczynają manipulować.
Przykrywasz je, wychodzisz. „Tatusiu, pić mi się chce”.
„Masz wodę. Szybko. Może pobzykam”.
Wychodzisz. „Tatusiu, jestem głodny”.
„Masz krakersa. Ruchy. Mam dalej szansę”.
„Tatusiu, kupkę”.
„Pewnie, że kupkę. Jadłeś i piłeś nie w porę”.
Teraz tatuś sobie nie pobzyka przez ciebie, synu. Dzięki.
Pójdzie spać z niebieskimi kulami”.
Irańczyk znowu zakłopotany.
„Niebieskie są kule w kręglach.
Niebieskie kule, kręgle, bank LGBT.
Wszystko jasne”.
Wiecie, jak wiele razy wszystko to z żoną zrobiliśmy?
Wyciszenie, uciszenie, ściszenie czy coś...
Położenie ich do łóżka.
Lądujemy w sypialni, wykończeni.
Patrzymy na siebie: „Kochanie,
po co niszczyć to wszystko seksem?
Mamy Netflix!
Weź mnie za rękę. O tak. Podrap, dobrze.
Super. Teraz głowę.
Super”.
Tak właśnie jest u małżeństw z dziećmi.
Zmieniamy się w małpy.
Cały dzień się drapiemy.
Wiecie, o co chodzi?
Kobiety i mężczyźni się różnią. Mamy te same stresy,
ale przy dzieciach mężczyzna szybciej odcina się, relaksuje.
Mężczyźni są chętni na seks zawsze i wszędzie.
Kobiety potrzebują czasu na relaks, nastawienie się.
Jeśli chodzi o seks, jedna rzecz może je zniechęcić.
Mężczyzna może siedzieć pod domem,
pracować przy kablach.
Kable leżą sobie w najbardziej niebezpiecznych miejscach.
Z oddali słyszy, jak żona woła: „Seks!”.
I mężczyzna leci.
Gna przez kable, razi go prąd.
Przychodzi: „Czy mówiłaś...
seks? Mówiłaś seks?
Tak mówiłaś.
Poraziło mnie, nic takiego. Mówiłaś seks!
Poraziło mnie! Seks! Szpital!
Kochajmy się. Szpital”.
Kobiety tak nie mają. Jedna rzecz was zniechęci.
Kobieta mówi: „Nie mam nastroju,
bo chciałam ułożyć włosy tak...
a ułożyły się tak”.
Facet idiota na to: „Mam grzebień.
Mogę cię uczesać.
A potem możemy się kochać”.
A kobieta: „Nie rozumiesz.
Chciałam ułożyć włosy tak, a ułożyły się tak”.
„Mam grzebień i szczotkę. Uczeszę cię, a potem seks”.
Naciskamy, aż pojawia się prawdziwy powód.
„Grzebień i szczotka. Super”.
„Nie rozumiesz. Miałam mieć takie, a są takie.
Zapomniałeś o moich urodzinach, dupku!”
„No to... wszystkiego najlepszego.
Proszę grzebień.
Niespodzianka!
Idę popracować przy kablach”.
Dlatego, faceci, w zależności od tego, ile osób z wami mieszka,
znajdźcie czas na wprowadzenie żony lub dziewczyny w nastrój.
Bez dzieci pijecie kieliszek wina,
kochacie się, jest super.
Z dwojgiem dzieci w domu
trzeba poświęcić trochę czasu na nastrojenie żony.
Jeżeli mieszkacie z dziećmi i teściami,
nie pobzykacie. Nie ma mowy.
Za duży ruch. Nie ma szans.
Bardzo ciężka sprawa.
Jeśli chcę kochać się z żoną o godzinie 20,
muszę zacząć ją na to przygotowywać
o 8 rano.
Słowo daję. Isa, tak było niedawno.
Budzę się i myślę: „To mój dzień”.
Może była pełnia albo coś. Cieszyłem się.
Jak ją zobaczyłem, o 8 przy śniadaniu,
rzuciłem komplement.
Przechodzę: „Hej, kochanie, ładnie dziś wyglądasz”.
„O Boże, dzięki za zauważenie pasemek”.
Odchodzę i myślę: „Ziarno zostało zasiane”.
Jak w Mission: Impossible.
Pora lunchu: poezja.
Nie znam żadnej poezji.
Przechodzę: „Hej, kochanie.
«Być albo nie być»”. Tyle.
„O mój Boże, Szekspir. Dziękuję”.
Popołudnie: masaż stóp.
Nie chciała masażu, a i tak jej zrobiłem.
Zaczynam masować, ma martwy naskórek. Nic takiego.
Wykorzystałem to.
„Przez twój martwy naskórek czuję, że żyję”.
Odpowiada: „To obrzydliwe”.
Ja na to: „Jak moja miłość”.
Na dwie sekundy stałem się Banderasem.
„Jak moja miłość. Jestem Kot w butach”.
Nabiegałem się, położyłem dzieci, wszystko gotowe.
Biegnę do sypialni: „Kochanie, dajemy!”.
„Nie wiem, czy mam nastrój.
Włosy były tak, a są tak”.
Mówię: „No weź, dzieciaki śpią.
Była poezja, masażyk. Dajemy”.
A ona na to:
„No dobra”.
Co nie jest największym komplementem.
Ale dla faceta „no dobra” znaczy „tak”.
Jeśli chodzi o seks, nasze ego jest zerowe.
Ona mówi: „Nie mam nic lepszego do roboty”,
a mężczyzna na to: „Nic lepszego do roboty!
Pobzykam!”.
Słuchajcie, myślałem, że „no dobra” załatwia sprawę.
Nie załatwia.
Nie załatwia, dopóki nie jest załatwione, dobra?
Nawaliłem. Byłem zbyt pewny siebie. Myślałem, że z głowy.
Zbyt pewny siebie. Poszedłem na siku, zanim zaczęliśmy.
Takie małe pryśnięcie.
Odrobinka, mały prysk zanim...
No i pierdnąłem. Odrobinkę.
Tylko wstęp.
Tylko...
Taki...
Jakimś cudem usłyszała mnie w pokoju obok.
„Serio?”. „Co?”. „Koniec nastroju”.
„No weź!”
„Włosy miałam tak, teraz są tak.
Wszędzie pierdy”.
Próbuję zareklamować: „To nie był pierd.
To tak, żeby uczcić...
Miałem zrobić...
Było więcej.
Sprawdzałem, czy dzieci śpią.
Lepiej w łazience niż podczas seksu.
Nie chciałabyś... To niefajne”.
„Nie mam nastroju”. „Ja też nie.
Mamy Netflix. Weź mnie za rękę i drap. Super”.
Tak.
To prawdziwa historia.
Słowo daję.
Ed, jacyś Irańczycy teraz mówią: „O Boże!
Żartuje z pierdzenia?
To miał być materiał polityczny.
Po co to pierdzenie?”.
„Guz” to po persku „pierd”.
Taki głośny. Na cichy mówi się „czos”.
Koneserzy z nas. Mamy dwa słowa.
Powiedz „guz”.
„Guz”. A potem „czos”. Płynnie.
Isa, jak powiedzieć „pierd” po arabsku?
- Drat i fus. - Jak?
- Drat - Drav?
Też macie dwa?
Patrzcie. Bardzo podobne języki.
Macie „fus”? Czyli moje „czos” daje wasze „fus”.
Jak kurs walutowy.
- A „guz” to... - Drat.
Brzmi jak pierdzenie. Drat!
A jak jest po asyryjsku? „Pierd”?
- Artita. - Co?
- Artita. - Artita.
Jakby wasz pierd był artystą.
Przed państwem artita.
Mam prośbę. Niech ktoś wyjmie telefon i wygugluje „pierd w Anglii”.
Krzyknijcie, co wyszło. „Pierd w Anglii”.
Wyguglujcie na telefonie. No już.
- Wywalą nas. - Nieprawda, spokojnie.
Wyguglujcie „pierd w Anglii”. Co wyszło?
- „Trump!” - „Trump!”
Tak!
W Anglii „Trump” znaczy „pierd”. Bardzo są tam inteligentni.
Zaczęliśmy o Trumpie, skończyliśmy na pierdach.
Zatoczyliśmy koło. To wszystko.
Bardzo dziękuję, Kennedy Center. Dziękuję.
Dziękuję.
Dziękuję Kennedy Center i Netfliksowi.
Dziękuję Waszyngtonowi. Kocham was.
Napisy: Katarzyna Puścian